سیگنالینگ ملاتونین یک عامل خطربرای دیابت نوع 2
12 مه 2016- یک پانکراس خفته مقادیر کمتری انسولین ترشح می کند اما تفاوت ترشح انسولین از یک فرد به فرد دیگردرهر شب چقدر است؟
تا 30 درصد از جمعیت دارای پانکراسی هستند که مستعد اثرات مهاری ملاتونین بر ترشح انسولین می باشد. کسانیکه به ملاتونین حساس تر هستند، ژن رسپتور ملاتونین در آنها دچار تغییراتی شده است که بعنوان یک عامل خطر برای ابتلا به دیابت نوع 2 محسوب می شود.
نتایج این تحقیق در مجله ی Cell Metabolismمنتشر شد. ملاتونین یک هورمون سیکل شبانه روزی یا سیرکادین است.
در مطالعاتی درمقیاس بزرگ، بیش از 100 ژن مرتبط با افزایش خطرابتلا به دیابت نوع 2 شناسایی گردید، دراین فهرست یک تغییر در ژن گیرنده ی ملاتونین یا MTNR1Bیافت شد که در 30 درصد از جمعیت مشاهده می شود. این گیرنده سبب حساس شدن سلولها به ملاتونین می شود. محققان سوئدی دانشگاه Lundومحققان فنلاندی در دانشگاه هلسینکی به بررسی این تغییر ژنی و تأثیر آن بر پانکراس پرداختند.
دکتر Mulderمی گوید: دیابت نوع 2 یک بیماری مولتی ژنتیک است بنابراین تنها یک ژن سبب این بیماری نمی شود، احتمالاً صدها ژن با هم موجب افزایش استعداد فرد به این بیماری می شوند، بنابراین می توان استنباط کرد که سهم هر ژن در بروز این بیماری بسیار کوچک است. ما در این مطالعه در آزمایشگاه به بررسی لوزالمعده پرداختیم، اطلاعات حاصل از این تحقیق از مطالعه ی افرادیکه یک یا دو کپی از این ژن تغییر یافته( MTNR1B) را درسلولهای جزایر خود داشتند، بدست آمد.
تعداد گیرنده ی ملاتونین در سلولهای جزایر پانکراس افرادیکه دارای دوکپی از ژن MTNR1Bبودند، نسبت به افرادیکه تنها یک کپی از این ژن را داشتند یا اصلاً هیچ نسخه ای از این ژن را نداشتند، بیشتر بود، افزایش تعداد گیرنده های ملاتونینی درسلولهای جزایر پانکراس موجب افزایش حساسیت پانکراس به ملاتونین می شود.
در آزمایشات پیگیری، محققان از سلولهای ترشح کننده ی انسولین و جزایر پانکراس موش برای افزایش یا کاهش تعداد گیرنده های ملاتونین و تأثیر آنها بر تولید انسولین توسط سلولهای بتا استفاده کردند.
همانطور که انتظار می رفت، ترشح انسولین درسلولهای جزایر انسانها و موشهایی که دارای تعداد کمتری گیرنده ی ملاتونین بودند، بیشتر بود. درمقایسه سلولهای جزایری با تعداد بیشتر گیرنده های ملاتونین، مقادیر کمتری انسولین ترشح می کردند.
دکتر Mulderو گروهش سپس به آزمایش فرضیه ی خود بروی 23 فردغیردیابتی که حامل واریته ی ژنی خطر "MTNR1B" و 22 فرد فاقد این واریته پرداختند. آنها از این افراد خواستند که 4 میلی گرم ملاتونین (مقداری که در قرص های تجاری یافت می شود) به مدت سه ماه قبل از خواب مصرف کنند.
در انتهای مطالعه، ترشح انسولین در افراد فاقد این واریته نسبت به افراد دارای این واریته ی ژنی، 3 برابر بیشتر بود.
محققان می گویند: این نتایج به این معنا نیست که مصرف گاه گاه ملاتونین الزاماً برای یک نفر از هر سه نفر در جمعیت به دلیل داشتن ژن خطر MTNR1B، خطرناک است یا همه ی افراد باید آزمایش ژنتیک برای داشتن این ژن را قبل از مصرف قرص ملاتونین انجام دهند، این تنها یک فرضیه است اما من تصور می کنم که نتایج این تحقیق این سوال را که "آیا مصرف دراز مدت ملاتونین می تواند خطراتی را سبب شود؟ پررنگ کرده است.
دکتر Mulderمی گوید: این نتایج منطقی هستند زیرا ملاتونین هورمونی است که به بدن در حفظ زمان کمک می کند، ما معمولاً درطول شب غذا نمی خوریم و فعالیت بدنی نداریم بنابراین تقاضا برای انرژی کاهش می یابد ونیازی به ترشح انسولین تا حداکثر میزان نخواهد بود. توضیح احتمالی این است که با افزایش غلظت ملاتونین دربدن، سلولهای بتا ترشح انسولین را کاهش می دهند. محققان به تحقیقات خود در زمینه ی ارتباط ژنهای خطر دیابت نوع 2 و پانکراس ادامه می دهند، آنها امیدوارند نتایج این تحقیق به آنها برای ابداع درمانهای فردگرا در آینده کمک کند.
منبع:
www.sciencedaily.com/releases/2016/05/160512124913.htm